نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

می روم خسته و افسرده و زار

     سوی منزلگه ویرانه ی خویش

     به خدا می برم از شهر شما

     دل شوریده و دیوانه ی خویش

     می برم تا که در آن نقطه ی دور

     شستشویش دهم از رنگ گناه

     شستشویش دهم از لکه ی عشق

     زین همه خواهش بیجا و تباه

     می برم تا ز تو دورش سازم

     ز تو ای جلوه ی امید محال

     می برم زنده بگورش سازم

     تا از این پس نکند یاد وصال

     ناله می لرزد..می رقصد اشک

     آه بگذار که بگریزم من

     از تو ای چشمه ی جوشان گناه

     شاید آن به که بپرهیزم من

     بخدا غنچه ی شادی بودم

     دست عشق آمد و از شاخم چید

     شعله ی آه شدم صد افسوس

     که لبم باز بر آن لب نرسید

     عاقبت بند سفر پایم بست

     می روم خنده به لب خونین دل

     می روم از دل من دست بدار

     ای امید عبث بی حاصل

ديگه رو شونه هاي من جايي نمونده واسه تو

همين الان ميخوام بگم از جلوي چشام برو

بذار ديگه تنها بشم تو سرزمين بي كسي

ديگه نمي خوام كه بگم براي من مقدسي

تا حالا شده يكي رو مرهم درداتون بدونيد؟ حتي وقتي بهش فكر مي كنيد روانتون رو تسكين بده ؟

 شده تا حالا كسي كه اونو مرهم دردتون بوده مسكن روونتون بوده بهتون پشت كنه و از شما فراري بشه؟؟؟

شده تا حالا وقتي بهش سلام كردين بهت پشت كنه و بره؟؟؟

يكي با من اين كارو كرد و من فهميدم كه اون ظرفيت اينو نداره كه كسي اول به خدا بعدش به اون اميد داشته باشه ...

حالا از ما كه گذشت ولي من اميدوارم كه اگه اون منو كه ميبينه ناراحت ميشه منو ببخشه و سعي مي كنم ديگه حتي بهش سلام هم نكنم ...

ولي اگه يوقت پشيمون شدي اين بيت رو به خاطر بيار كه:

روزي اگر بياد گذشته

                        ميلي براي ديدن ما بود

                                                    دو پلك ناز ببنديد

                                                                      ما روبروي شمائيم

اگر اين پنجره ها باز شود
آسمان آبی
به درون می آيد
و من از هر ابری
تکه ای بر می دارم
                     پر قو، پر غاز، پر مرغ دريا
خانه ای خواهم زد
                     از سپيدی، پاکی
سقف آن مهتاب است
پنجره ها از نور
پرده ها از گل ياس
فرش از مهر، رنگ از شور
                               همه اسباب از عشق
                                                       و هوايی از تو...

دستها بالا بود.

هر کسی سهم خودش را طلبید.

سهم هر کس که رسید،

داغ تر از دل ما بود

ولی

نوبت من که رسید،

سهم من یخ زده بود!سهم من چیست مگر

یک پاسخ

اي كبوترسفيدم اي همه ي اميدم به خاطرتودل ازهمه بريدم

تیکه قشنگی بود از دوست عزیزم

حامد جان مرسی

گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم

که دگر باره از این گونه خطا ها نکنم

بوسه را داد و چو برداشت لبش از لب من

توبه کردم که دگر توبه بیجا نکنم

ازش پرسیدم چه قدر منو دوست داری؟

 گفت به اندازه جوهر خودکارم

 گفتم: خیلی نامردیچون جوهر خودکارت یه روز تموم میشه

 لبخند زد وگفت؟خودکار من اصلا جوهر نداره.

نمی دانم چرا رسوا شد این دل

 غریب و بی کس و تنها شد این دل

 نمی دانم چرا از ابر گریان

 نصیب ما نشد یک قطره باران

 نمیدانم چرا با من چنین کرد

 دل دیوانه را عاشق ترین کرد

 نمی دانم چرا سبزی خزان شد

 وجود خنده ای بر ما گران شد

 نمی دانم چرا دلها شکسته

 زمین و اسمان از هم گسسته

 نمی دانم چرا من را فدا کرد؟

وقتي دلم برات تنگ مي شود

چشم هاي پر از اشكم را

پشت ابرهاي سياه پنهان ميكنم

آنجا كه جز خداي خود هيچكس را نمي يابم

پس بدان ....

هر زمان كه بارن ميبارد

دلم برايت تنگ است