عشق آبي

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

احوال عشق آبی...

حالمان بد نيست ، غم كم مي خوريم

كم كه نه، هر روز كم كم مي خوريم

آب مي خواهم سرابم مي دهند

عشق مي ورزم ، عذابم مي دهند

از چه بيدارم نكردي آفتاب ؟

خود نمي دانم كجا رفتم به خواب

خنجري بر قلب بيمارم زدند

بيگناهي بودم و دارم زدند

از غم نامردمي پشتم شكست

دشنه اي نامرد بر قلبم نشست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

يك شبه بيداد آمد داد شد

عشق آمد تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه انديشه ام

عشق اگر اين است مرتد مي شوم

خوب اگر اين است من بد مي شوم

در ميان خلق سردر گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين با بي كسي خو مي كنم

هر چه در دل داشتم رو مي كنم

نيستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستي كار ما است

چشم مستي تحفه بازار ما است

درد مي بارد چو لب تر مي كنم

طالعم شوم است باور مي كنم

روزگارت باد شيرين شاد باش

دست كم يك شب تو هم فرهاد باش

آه در شهر شما ياري نبود

قصه هايم را خريداري نبود

واي رسم شهرتان بيداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

خسته ام از قصه هاي شوم تان

خسته از همدردي مسموم تان

گر نرفتم هر دو پايم بسته بود

تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ كس دست مرا وا كرد ؟ نه

فكر دست تنگ ما را كرد ؟ نه

هيچ كس از حال ما پرسيد؟ نه

هيچ كس اندوه ما را ديد ؟ نه

هيچ كس چشمي برايم تر نكرد

هيچ كس يك روز با من سر نكرد

هيچ كس اشكي براي ما نريخت

هر كه با ما بود ا ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدني است

حال من از اين و آن پرسيدني است

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفال مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يك غزل آمد كه حالم را گرفت

"ما ز ياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"

|+| نوشته شده توسط محمد در پنجشنبه بیست و ششم مرداد 1385 و ساعت 11:58 |

..........

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد..می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

|+| نوشته شده توسط محمد در یکشنبه یکم مرداد 1385 و ساعت 9:47 |