..........

   می روم خسته و افسرده و زار

     سوی منزلگه ویرانه ی خویش

     به خدا می برم از شهر شما

     دل شوریده و دیوانه ی خویش

 

     می برم تا که در آن نقطه ی دور

     شستشویش دهم از رنگ گناه

     شستشویش دهم از لکه ی عشق

     زین همه خواهش بیجا و تباه

 

     می برم تا ز تو دورش سازم

     ز تو ای جلوه ی امید محال

     می برم زنده بگورش سازم

     تا از این پس نکند یاد وصال

 

     ناله می لرزد..می رقصد اشک

     آه بگذار که بگریزم من

     از تو ای چشمه ی جوشان گناه

     شاید آن به که بپرهیزم من

 

     بخدا غنچه ی شادی بودم

     دست عشق آمد و از شاخم چید

     شعله ی آه شدم صد افسوس

     که لبم باز بر آن لب نرسید

 

     عاقبت بند سفر پایم بست

     می روم خنده به لب خونین دل

     می روم از دل من دست بدار

     ای امید عبث بی حاصل

 

|+| نوشته شده توسط محمد در یکشنبه یکم مرداد 1385 و ساعت 9:47 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندهای روزانه

پيوندها

اشعار روزانه

وقتي دلم برات تنگ مي شود

چشم هاي پر از اشكم را

پشت ابرهاي سياه پنهان ميكنم

آنجا كه جز خداي خود هيچكس را نمي يابم

پس بدان ....

هر زمان كه بارن ميبارد

دلم برايت تنگ است